Kara pieniężna za nieterminowe przekazywanie informacji podatkowych

Monitor Prawa Bankowego 2025/03 Marzec

Artykuł 119zzh § 1 o.p. stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezachowania terminów do przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 i 2 o.p., lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 o.p.

Wojciech Zręda

I. Celem niniejszej glosy nie jest w żadnej mierze deprecjonowanie oczywistej konieczności przestrzegania przez banki terminów realizacji ich ustawowych obowiązków, ale przede wszystkim zwrócenie uwagi na to, że właściwe organy nie reagują (w szczególności przez skuteczną inicjatywę ustawową) na orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach kluczowych dla bezpieczeństwa finansowego państwa. Glosowana uchwała[1] jednocześnie jest kolejnym ostrzeżeniem dla sektora bankowego, że interpretacja przepisów regulujących obowiązki publicznoprawne banków nie będzie ścisła. Orzeczenie powinno także wywołać dyskusję w kwestii rozszerzania przez sądy (poprzez interpretację) możliwości stosowania sankcji karnej za czyny nieprzewidziane w literalnej treści ustawy.

Wnikliwe zdanie odrębne sędziego NSA Jacka Brolika[2] wydaje się być wystarczająco krytyczną glosą.  Biorąc pod uwagę, że w tej sprawie wypowiadały się uprzednio wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny, celowe jest prześledzenie procesu, którego zwieńczeniem jest omawiana uchwała. Są to zagadnienia trudne, szczególnie że stosowanie przepisów o przeciwdziałaniu wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych budzi liczne wątpliwości.       

II. Konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z przepisami p.p.s.a.[3]: „(…) uchwała ma ponadto ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób (...)