Uwzględnienie żądania przedsiębiorcy co do przedawnionych roszczeń przysługujących mu w stosunku do konsumenta z tytułu ustalenia nieważności umowy w oparciu o względy słuszności

W oparciu o art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz zasadę skuteczności, a także przy uwzględnieniu prawa do sądu i zasad proporcjonalności i pewności prawa możliwe jest uwzględnienie, w wyjątkowych okolicznościach i gdy wymagają tego względy słuszności, powództwa przedsiębiorcy o zwrot od konsumenta świadczeń wypłaconych mu na podstawie umowy kredytu nieważnej ze względu na zawarte w niej nieuczciwe warunki, nawet jeśli upłynął termin przedawnienia roszczenia tego przedsiębiorcy o zwrot tych świadczeń, pod warunkiem że przy stosowaniu tego przepisu sąd ten podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by wykonywanie praw przyznanych konsumentowi przez tę dyrektywę nie było nadmiernie utrudnione lub praktycznie niemożliwe.

Skład sądu (izba dziewiąta):

M. Condinanzi (Prezes Izby), R. Frendo (sprawozdawczyni), A. Kornezov, sędziowie,

R. Norkus (rzecznik generalny),

A. Calot Escobar (sekretarz).

Synteza stanu faktycznego

Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

12. W listopadzie 2007 r. M.S. i M.S. zawarli z poprzednikiem prawnym Banku PKO BP umowę kredytu denominowanego we frankach szwajcarskich (CHF), na podstawie której bank wypłacił im kwotę 333 000 PLN (złotych polskich) (ok. 76 000 EUR).

13. W 2017 r. obaj konsumenci złożyli reklamację, a następnie wytoczyli przeciwko Bankowi PKO BP powództwo, podnosząc, że umowa jest nieważna ze względu na zawarte w niej nieuczciwe warunki. Wyrokiem z 30.06.2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) ustalił, że umowa kredytu jest nieważna, i zasądził od Banku PKO BP zwrot kwoty odpowiadającej całości rat zapłaconych przez konsumentów, powiększonej o ustawowe odsetki za opóźnienie, a mianowicie 241 416,34 PLN (około 55  (...)